Ode aan Eyjafjallajökull

Het begon allemaal met de uitbarsting van de vulkaan Eyjafjallajökull. Ik weet het zeker. Het was niet dat ik voorvoelde dat er iets ging gebeuren. Maar ineens was het moment daar. De terugvlucht naar Nederland werd uitgesteld vanwege de aswolk uit IJsland. De groepsreis duurde een week langer terwijl we wachtten in Kathmandu.

We hebben tijd

We vonden elkaar leuk. Terug in Nederland had ik drie dagen voordat ik mijn volgende groepsreis zou begeleiden. Eén van die drie dagen wist ik vrij te maken om door te brengen met de leuke reisleider. We wandelden van Groesbeek naar Nijmegen. Zonder groep, zonder programma, zonder verplichtingen hadden we een hele dag om uitgebreid kennis te maken. Die dag zorgde ervoor dat we elkaar weer wilden zien, tussen onze beide reisplanningen door. Zoals Han zei: ‘We hebben tijd’.

Great Himalaya Trail

Onze wittebroodsweken hadden we in een oppashuis in Amersfoort waar ik voor twee teckels zorgde. Ik zie ieder van ons nog met een teckel op schoot zitten; als net verliefd stel, stel je je die eerste weken samen toch anders voor. Na afloop van dat reisseizoen vonden we het tijd om samen een avontuur aan te gaan. Je bent tenslotte reisleider of niet. We besloten de Great Himalaya Trail te lopen, van oost naar west door Nepal. We verhuurden ons huis, namen afscheid van de familie en vertrokken richting Azië.

Reisleiders op de Great Himalaya Trail

Van dhal bat naar kerstdiner

Na drie maanden lopen door bekende en vooral minder bekende gebieden van Nepal, kwamen we in de bewoonde wereld en opende ik mijn mailbox. Een hartverscheurend bericht van mijn moeder: er was terminale kanker geconstateerd en ze was begonnen met chemokuren. Dit was het einde van ons Nepal avontuur, ik wilde naar huis. We braken onze reis af en op Eerste Kerstdag landden we op Schiphol, niet wetende dat dit het begin van onze tropenjaren zou zijn.

Tropenjaren

Mijn moeder volgde nog chemokuren toen er tijdens de verhuizing van een broer van Han een telefoontje kwam uit Frankrijk. De moeder van Han was tijdens de vakantie onverwacht overleden en vader zat in shock op de camping aan de Middellandse Zee. Hoe help je een vader van boven de 80 die zijn hele leven verzorgd is door zijn vrouw? We kookten, hielpen hem met de was, organiseerden verjaardag en kerst en gingen met hem op vakantie. Ondertussen overleed mijn moeder en bleef BromBen ontredderd achter.

Dementie

Ook BromBen bezocht ik regelmatig en ik organiseerde allerlei dagjes uit met hem. In de zomer wist ik nog steeds een reis te begeleiden totdat duidelijk werd dat m’n schoonvader na een hersenbloeding last had van dementie en we steeds meer moesten ingrijpen en begeleiden. Na een delier kwam hij op een gesloten afdeling terecht. Terwijl dit speelde, had ik BromBen zo ver dat hij getest werd door een geriater. Er werd Alzheimer geconstateerd. En zo hadden we twee dementerende mannen.

Trekking in Patagonia

Na het overlijden van zijn vader, vond Han dat het hoog tijd was voor een nieuw avontuur. Hij besloot om zijn ervaring als reisleider van trektochten in Patagonië uit te werken in een reisgids. Dat betekende dat hij twee opeenvolgende winters 4 maanden door Patagonië zou wandelen voor research. Zo lang kon ik BromBen niet alleen laten. Het eerste jaar bezocht ik Han 3 weken en het jaar daarna 5 weken, toen BromBen naar een verpleeghuis was verhuisd. Toen ik van Han afscheid nam in Patagonië, zei hij: ‘Het volgende reisavontuur doen we weer samen’.

Tegenslag

Nog geen twee weken later ontving ik een sms van Han uit Patagonië: ‘Het schijnt dat ik een hartinfarct heb gehad’. Twee dagen later zat ik aan zijn ziekenhuisbed in Santiago, Chili. Het was een zwaar hartinfarct geweest, vertelde de cardioloog, met blijvende schade. Ondertussen zijn we een jaar verder en wordt voor ons duidelijk wat een hart met gehalveerd pompvermogen betekent. Han: ‘Wat is er van ons, reisleiders overgebleven? Voorheen liepen we de Great Himalaya Trail met zware bepakking en nu oriënteer ik me op een E-bike en loop jij, El, mislukte Groene Wissels in Nederland.’

Tijdens een dagwandeling in Nederland

Happy end

Het lijkt er op dat onze reisavonturen alle een slechte afloop hebben. Is dat echt zo? Nee, natuurlijk niet. Hoe vaker je in het buitenland bent, hoe groter de kans dat er iets gebeurt terwijl je op reis bent. De tropenjaren hebben we doorstaan en ik ben trots op de man die naast me staat. Zorgzaam, sociaal, zorgvuldig voorbereid. Gek op topografische kaarten, hooggebergte en wereldfietsers. Hij heeft een fijne basishouding: niets is vanzelfsprekend, dat wat ‘standaard’ is, de ‘norm’ of ‘gewoon’, wordt altijd bevraagd. Happy end: vandaag zijn we 10 jaar samen.